Jeden z głównych strachów jakie męczą rozwodzących się rodziców jest obawa o to, jak przyjmą tę decyzję dzieci i jak sobie z nią poradzą.
Często zwlekają oni z poinformowaniem dzieci, albo nie mówią im “całej prawdy”.
Bardzo mocno zależy to też od wieku dzieci.
Tymczasem dzieci zazwyczaj i tak wiedzą. Nawet te najmłodsze.
Dzieci są jak czuły barometr, który doskonale pokazuje “pogodę” pomiędzy rodzicami.
I nie ma mowy, żeby udawany uśmiech i spokój, przysłoniły burzowe chmury, czy nadciągające tsunami.
Dlatego bardzo ważne jest, żeby poinformować dzieci o rozstaniu się rodziców, w sposób, który zminimalizuje ich stres, związany z tą zmianą.
Przede wszystkim:\
1. Poinformujcie dziecko/-ci jak najszybciej od momentu podjęcia ostatecznej decyzji.
2. Pamiętajcie, że jest to rozmową, którą zapamięta ono do końca życia, dlatego zadbajcie warunki w jakich się ona odbędzie – najlepiej w domu, gdzie dziecko czuje się bezpiecznie, w spokojnym momencie, w czasie specjalnie przeznaczonym na to. Nie w pośpiechu, nie w nerwach, nie “półgębkiem”
3. Ustalcie dokładnie wspólną wersję jaka zostanie dziecku przekazana: co i jak powiecie, czego nie poruszycie.
4. Dostosujcie komunikat do wieku dziecka – mówcie prosto i uczciwie.
5. Bardzo ważne jest, żeby dziecko zrozumiało i poczuło, że NIE TRACI ŻADNEGO Z RODZICÓW! że pomimo ich rozstania – nadal OBOJE pozostają jego rodzicami i JE KOCHAJĄ!.
6. Dziecko musi usłyszeć konkrety: co się dla niego zmieni, a co NIE ulegnie zmienia. Gdzie będzie mieszkało, jak będą wyglądały jego kontakty z drugim rodzicem.
7. I PAMIĘTAJ: Dziecko kocha OBOJE RODZICÓW, i cierpi, kiedy słyszy coś złego na drugiego rodzica. Nawet wtedy, gdy ten “zawalił”. Nie karz mu więc “wybierać”, nie przeciągaj na swoją stronę – wyrządzisz mu tym wiele krzywdy, a skutki psychologiczne takich gierek będą rzutowały na jego dorosłe życie.
Pamiętaj – TO TY JESTEŚ DOROSŁY/-A – to Ty masz się zachować się odpowiedzialnie i zadbać o ochronę psychiki twojego dziecka. Nawet jeśli “w środku wyjesz z bólu lub wściekłości”.